Dus toen de wedstrijd net een half uur bezig was vond de een of andere bezopen malloot het nodig zichzelf als een eenmansinfantielenleger op de doelman te storten.
Dat is opvallend. Niet alleen omdat je simpelweg niet goed bij je verstand bent als je zoiets flikt, maar ook omdat het schier onmogelijk is. De twee keer dat ik in de Arena was, overigens voor een concert, niet voor een voetbalwedstrijd, wielrennen is in mijn ogen de enige echte sport, viel me op dat het publiek van het veld wordt gescheiden door een dik twee meter hoge muur. Knappe kerel die daar overheen komt, zeker met twintig plastic bekertjes pislauw evenementenbier in je pens.
Over de beslissing van de scheidsrechter kan ik overigens weinig zinnigs kwijt. Zoals gezegd boeit voetbal me totaal niet en derhalve ken ik de regels ook niet allemaal. Ik weet wat buitenspel is, maar wat er moet gebeuren als een doorgeslagen idioot de doelman aanvalt en een paar schoppen krijgt, ik heb geen idee. Ik las dat het volgens de regels was om de man rood te geven, wat me dan weer een goede aanleiding lijkt om de regels te veranderen. Als iemand een Van Gaal-waardige karatetrap in je rug geeft, ben je geneigd je te verdedigen. Logisch. Geen straf waard, volgens mij.

Eind van het verhaal is AZ die iedereen de touwtyfus laat krijgen en zich terugtrekt. Overwinning voor Ajax, die immers met één punt voorstond en nu door is naar de volgende ronde van het toernooi, als ik het goed heb onthouden. Nog iets wat ik niet snap; dit lijkt mij voor fans, en dan bedoel ik échte fans, geen katsbezopen relschoppers, een reden om zich óf te schamen óf blij te zijn dat ze een ronde dichter bij de overwinning zijn. Of beide, kan ook best.
Maar nee, men meent te moeten gaan rellen. Mij kwam ter oren dat de naast de Arena liggende Grolsch-bar met de grond gelijk is gemaakt, er was iets met de mobiele eenheid en vast ook wel een lading gesneuvelde ruiten en de hele reutemeteut. Kortom; precies wat je verwacht wat niet gebeurt, vindt plaats. Rellende AZ-supporters zijn natuurlijk ook kansloos, maar bij die groep had ik me de woede, dus enkel de woede en geen rellen, kunnen voorstellen. Hun doelman is nodeloos aangevallen, ze verliezen de wedstrijd met nog een uur te gaan en zijn kansloos voor de hoofdprijs.

Ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Worden de muren rond het veld nog een metertje hoger? Gaan we IJzeren Gordijn en komt er prikkeldraad op? Mij zal het jeuken. Voor zover het programma bekend is, en dat is tot juni, zijn er alleen wedstrijden van Ajax en optredens van De Toppers in die echobak, dus mij niet gezien.

Wat me dan weer wel wel lachen lijkt is dat Cruijff vandaag komt met de verklaring ‘die jongen deed dat alleen maar omdat ie blauw was’. Maar goed, ik weet niks van voetbal. Heeft Cruijff humor?

© foto: Markus Unger

Geld doneren. We doen het allemaal wel eens. De laatste tijd lijkt het, helaas, meer en meer een zaak te worden waar je de nadruk op dient te leggen.
Een paar weken terug had ik mot met een comlumniste van een bekend dagblad. Ze had gegeven aan een goed doel, en meldde dat tot twee keer toe op de twitters. Ik stelde daar, in mijn ogen terecht, vragen bij en kreeg van de schrijfster, in haar ogen terecht, de wind van voren. Ik vond namelijk dat ze er een persoonlijke campagne van maakte door te melden hoeveel ze had gedoneerd en dat ze dat bedrag nog eens zou verdubbelen, mits genoeg retweets.

Lees verder op Dichtbij Den Haag.

Wel eens in Auschwitz geweest? Ikzelf twee keer, en twee keer was ik diep geschokt. Door de verschrikkelijke geschiedenis, door de enorme confrontatie met de gruweldaden van Nazi’s waar je opeens middenin staat, door de immense omvang van beide kampen. Ik ben in de martelkamers van Mengele geweest. Ik heb de executieplaats tussen barakken 10 en 11 gezien, waar duizenden mensen met een schot in de nek zijn afgemaakt. Ik heb de gaskamers gezien, de grote hoeveelheden brillen, koffers en haar. Als je Auschwitz verlaat ben je onder de indruk van hetgeen je gezien hebt. Erg onder de indruk. Dan houd je even je bek, om het op weg terug naar het hotel, tevergeefs, te laten bezinken.

Ook Bert Dorenbos is voor een documentaire onder het beroemde bord met ‘arbeit macht frei’ doorgelopen. Bij het bord, waar miljoenen mensen, Joden, homo’s, zigeuners, hun dood letterlijk tegemoet liepen, dacht de voorman van stichting Schreeuw Om Leven niet aan deze verschrikkelijke geschiedenis, maar aan abortus, zijn stokpaardje. Sterker nog, Dorenbos was speciaal voor dit doel naar het vernietigingskamp afgereisd. Met in zijn koffer, waar een opvallende gele Juden-ster opzat, een lading van zijn plastic nepfoetussen. Want volgens Dorenbos is abortus te vergelijken met de Holocaust. Sterker nog, volgens Dorenbos is abortus een veel grotere Holocaust, waarbij die tegen Joden totaal in het niet valt.

Dorenbos gebruikt de ruggen van zes miljoen dode Joden om zijn punt te maken. Dat maakt hem de grootste schoft van ons land. Foetussen in de verbrandingsovens photoshoppen is niet alleen heel erg smakeloos, het is de grofst mogelijke belediging richting overlevenden van Auschwitz en andere concentratiekampen, nabestaanden van de doden en Joden in het algemeen. De grootste misdaad uit de geschiedenis misbruiken om je eigen punt te maken is de overtreffende trap van gek in je hoofd.

Let ook even om de implicaties hiervan. Dorenbos stelt iedereen die voor abortus is, of zelfs voor vrije keuze hiervan, gelijk aan massamoordende Nazi’s. Volgens Dorenbos is iedereen die abortus níet principieel onjuist vindt een massamoordenaar, met, zo zegt hij het letterlijk, miljarden doden op zijn geweten.

Abortus om principiële redenen afkeuren moet iedereen voor zich weten. Dat standpunt aan anderen opdringen, zoals Dorenbos al vaker deed, is onjuist, maar geen groot probleem.
Zes miljoen doden schaamteloos inzetten om dit standpunt uit te dragen is echter vele stappen te ver. Dorenbos is een geschifte psychopaat, zoveel is duidelijk.

De Oostenrijkse politicus Werner Faymann huurde mensen in om zich op internet voor te doen als zijn aanhangers en zo tegen betaling positieve berichten over de man achter te laten. Op Facebook bejubelden ze de man, schuilgaande onder valse profielen. Het inhuren van mensen om zich uit te geven als voorstanders van je eigen doelen is alles behalve uitgevonden door Faymann. We zetten wat opvallende gevallen van ‘doe alsof je me leuk vindt, dan betaal ik je’ op een rijtje.

4) Noord-Korea neemt Chinezen aan als voetbalfans
Op het WK voetbal van 2010 deed Noord-Korea mee en om de sporters aan te moedigen hadden de commies een paar vliegtuigen vol fans ingevlogen. Alleen bleek al snel dat het geen Noord-Koreanen waren, maar ingehuurde Chinezen. Compleet met rood-blauwe schmink en vlaggen uit de heilstaat.
Noord-Korea is natuurlijk nogal strikt met het uitdelen van visa, dus het inhuren van supporters waarvan de wegloopfactor wat minder groot aanwezig is ligt voor de hand. Dat, of er waren gewoonweg geen duizend Noord-Koreanen te vinden zonder door de honger ingevallen gezichten.
Overigens verloor het land alle drie de wedstrijden uit de eerste ronde glansrijk. Het schijnt dat Kim Jong-Il de ingehuurde fans hiervan de schuld heeft gegeven en deze heeft laten opsluiten in werkkampen wegens te zacht klappen.

3) Ugandezen zetten betaald de oppositieleider vast
De oppositieleider in Uganada, Besigye, kreeg van zijn regering een dag voor een protest tegen stijgende voedselprijzen huisarrest opgelegd. Zijn huis werd plots omringd door onbekenden, die probeerden het pand binnen te dringen en te voorkomen dat Besigye zijn huis uit zou kunnen om naar het protest te gaan. Eén van de onbekenden werd opgepakt door de bewakers van Besigye en bekende dat hij door de politie betaald was om zich voor te doen als aanhanger van de regeringspartij en zo te voorkomen dat Besigye zou kunnen gaan protesteren, desnoods met geweld.
We geven de man het voordeel van de twijfel en nemen aan dat hij zich enkel liet overhalen een politicus onder dwang van geweld op te sluiten omdat de voedselprijzen in Uganda zo verdomd hoog zijn. En waarschijnlijk omdat het protest van Besigye gewoon minder betaalde.

2) Reinout Oerlemans betaalt publiek om te klappen
Gister ging Nova Zembla, de nieuwe film van Reinout Oerlemans in premiere. Ondanks veel spektakel en 3D-geweld in de film was Oerlemans schijnbaar bang dat het premierefeestje zelf een tamme bedoening zou worden. Hij huurde dan ook een hele batterij ‘klapmeisjes’ in, die tegen betaling moesten klappen, juichen en algeheel enthousiast doen.
De klapmeisjes kregen gewoon cash betaald, bij New Kids Nitro, Oerlemans volgende film die over twee weken in premiere gaat, volstaat het inkopen van enkele tray’s Schultenbrau.

1) Scientology huurt protestanten in
Toen Scientology-gekkie Tom Cruise en zijn net bekeerde vrouw Katie Holmes in 2006 pas getrouwd waren werden ze omingd door een antiscientology-protest. Begrijpelijk, want een indoctrinerende sekte en aliens en decennia’s van afluisterschandalen en wat al niet. Bij het protest, waarin verschillende borden te zien waren met teksten als ‘run, Katie, run’ en ‘Free Katie’, stonden ineens wat mensen met ‘well done Katie’ op de de borden.
Ludiek tegenprotest van buitenstaanders? Gezien de lange geschiedenis van Scientology qua de kluit belazeren is dat onwaarschijnlijk. Een club die veertig jaar terug al de complete overheid had geïnfiltreerd koopt betaalt graag wat acteurs om een nieuw lid binnen te halen. Om die daarna nooit meer te laten gaan.

© foto: StevenDePolo

Terwijl heel Nederland al twee dagen op de banken staat vanwege een akkefietje tussen Van Gaal en Cruijff gaat de rest van de wereld natuurlijk gewoon door. Omdat de voetbalgekkies al twee dagen alle tvprogramma’s en trending topics bezetten krijgen wij er niks van mee, maar dat belet de Amerikaanse politie niet om vreedzaam stilzittende (!) occupygekkies te belagen met pepperspray.

Zieke shit. Pepperspray is een wapen en lijkt me daarom enkel te gebruiken ter verdediging van jezelf of omstanders, waar hier duidelijk geen sprake van is. Volstrekt overtrokken reactie van de Californische klabakken.
Gaan we nu weer terug naar Cruijff en Van Gaal…

Faal van epische proporties in het Gooi. In rijkemensenreservaat Bussum werd een tienjarig jochie door onbekenden bijna in een auto gesleept toen hij, kom er maar in qua vooroordelen, vanaf de hockeyclub naar huis fietste. Door meerdere mensen. Begin vorige week. Zes dagen terug. Door de popo níet naar buiten gebracht.

Wat de neuk? Juist. Poging tot ontvoering van een net-niet puber door meerdere mensen en de politie denkt ‘ja, laat maar zitten joh’. Manmanman. Lijkt mij een situatie waarbij alle seinen op rood gaan. Want wat bij Karel-Jan kan gebeuren, kan Anne-Fleur en Pieter-Frederik natuurlijk ook overkomen. Als politie zijnde stop je de boel dan niet in de doofpot, maar ga je knijterhard public. Dat laat je de communicatie niet over aan de betrokken sportclub, dan zet je er dertig man en twee helicopters op.

Kudos voor hockeyclub Gooische en opperhoofd Tulleken, die in tegenstelling tot de politie wel begrijpen dat kinderen ontvoeren stront aan de knikker betekent en de feiten doorcommuniceerden aan andere sportclubs en ouders.

Nogmaals; politie, wtf. Serieus. Dit is geen shit om te gaan doofpotten. Doe ‘s openheid geven. Van onze kinderen blijf je af, ook als ze een dubbele voornaam hebben.

De sonde die Rusland een week geleden naar Mars schoot is kwijt, lekte een ingewijde tegen de pers. Na de lancering van afgelopen dinsdag hebben we al een tijdje  helemaal niks van het ruimtevaartuig vernomen.
En dat is jammer. De Phobos-Grunt, zoals het ding heet, zou in oktober 2012 namelijk landen op de Marsmaan Phobos, daar een paar pond materiaal verzamelen en dat terugbrengen naar de aarde. Mocht alles goed gaan, dan komt het spul mid 2014 terug op aarde. Afgezien van de maan en wat meteoren hebben we als mensheid precies nul gram buitenaards materiaal in bezit, dus dit is een missie van episch belang. Wat stenen van 75 miljoen kilometer weg naar de aarde halen, da’s een heel nieuwe stap in de ruimtewetenschap.
Blijkbaar ook een stap te ver, want het ding is zoals gezegd gewoon hartstikke kwijt. En dat is niet de eerste keer, het lijkt alsof de rode planeet gewoon een enorme tyfushekel aan ons en onze ruimtemissies heeft. Het gaat namelijk vaker niet goed dan wel, als het aankomt op shit naar Mars sturen. Ruimtevaartdeskundigen spreken niet voor niks over de Vloek van Mars. Van de 38 keer dat er vanaf de aarde een projectiel naar Mars is gestuurd, ontplofte de boel negen keer meteen bij de lancering. Evenveel keer verloren ‘we’ de shitzooi onderweg knalhard uit het oog, net als bij de Phobos-Grunt.
Als je dat overleeft ben je er nog niet, als sonde. In de buurt van Mars moet je óf om de planeet gaan circelen, óf erop landen. En dat is ook lastig, gezien de acht keer dat een sonde gewoon keihard te pletter sloeg tegen de Marsbodem of anderszins faalde. Dat het nog 19 keer goed is gegaan, is bijna verbazend.

Wie nu denkt dat dit grote problemen oplevert voor de gaafste expeditie uit de geschiedenis, namelijk een bemande missie naar Mars: mwah. De meeste falende Mars-vluchten vonden plaats in de jaren ’60, toen Amerika en de Sovjets overhaast streden om de award ‘grootste ruimtepiemel’ en allerhande half-klare concepten op goed geluk omhoog schoten. De succesrate van het laatste decennium is een stuk hoger.

Maar voor een bemande missie naar Mars is uiteraard veel meer nodig dan zeven geslaagde vluchten in tien jaar. Zolang we nog random sondes kwijtraken, een week na de lancering dus een klein rotstukje weg, hebben we nog lang te gaan.
De eerstvolgende sample return mission staat gepland door de NASA. Het slechte nieuws: ergens na 2020. Het goede nieuws: men slaat de maan Phobos over, en gaat meteen voor het echte werk, Mars zelf. Als ze de sonde niet kwijtraken, dat is.

Gister heeft onze gemeente weigerambtenaar Wim Pijl de wacht aangezet. Pijl vond het niet in overeenstemming met zijn principes om mensen van hetzelfde geslacht te trouwen, dus vond de gemeente dat hij zijn weigerwerkzaamheden beter ergens anders voort kan zetten.
Goede zaak. De man is aangenomen om mensen te trouwen en aangezien Nederland niet zo moeilijk doet over homo- en lesbostellen die het huwelijksbootje in willen, heeft Pijl zich daar maar bij neer te leggen. Als hij dat niet doet, kan hij dus vertrekken, denkt ook Den Haag.

Lees verder op Dichtbij Den Haag.

Zo, staat de terrasverwarmer al uit? Lekker een extra trui aangetrokken in plaats van de verwarming een slinger te geven? Of speelt u het hardcore en heeft u de energieleverancier opdracht gegeven enkel nog maar groene stroom richting uw huis te sturen?
Maakt niet uit hoor, u fuckt wat rond in de marge. Het is dan wel de Dag van de Duurzaamheid, waarop we met z’n  allen geacht worden na te denken over wat wíj kunnen doen aan onze carbon footprint en milieuredkwaliteiten, maar besef wel dat voor elk kilowatuur energie wat u bespaart men in Brabant een compleet regenwoud helemaal naar de tering CO2′t.
Ze hebben daar in Eindhoven, want Philips en dus lichtstad en dan moet dat, deze hele week de complete binnenstad overdondert met een miljoenmiljard gloeilampen, in het kader van het Glow-festival, een artistiek verantwoord leukedingetjesgedoe met kunstwerken met licht, versieringen met licht, interactieve 2.0-shizzle met licht en naar het schijnt ook licht met licht.

Mooi hoor. Men heeft de lokale kerk in blauw licht gezet (ook handig tegen junks), op alle straten worden abstracte figuren geprojecteerd en ondertussen tikt de energiemeter dat het het een lieve lust is. Bij de kolenmijnen in donker Afrika heeft men alle verloven ingetrokken, de raffinaderijen in het Midden-Oosten zetten het halve Arabische schiereiland onder dikke lagen smog en de gletsjers rond de Noordpool smelten sinds het begin van Glow zo hard dat er een tsunami van emigrerende ijsberen op handen is. De zeespiegel stijgt zichtbaar en  wetenschappers spreken al van de Eindhovense milieufuck’.

Feit: voor elke Glow-bezoeker sterft er ergens een diersoort uit. Veel plezier!

Vanmorgen had ik het al even over Call of Duty. Het zal wel toeval zijn, maar dezelfde dag kwamen de dierenknuffelaars van PETA met een lastercampagne tegen concurrent-piefpafpoefspelletje Battlefield.
In Battlefield kun je namelijk, naast duizenden haatmoslims, ook één zielig ratje een mes in zijn knaagdierenhoofd steken. Dat schiet (hihi) verkeerd bij de Duitse PETA-schatjes.

Gaan. We. Weer. Eerst was Battlefield de kwade bok omdat de speler terroristen over de kling moest jagen, toen was er hommeles vanwege een spel waarbij onschuldige omstanders doorzeefd konden worden en weer daarvoor hetzelfde verhaal over hetzelfde spel met een iets andere naam.
Het verhaal is nu wel een keer bekend, en afgezien van wat suffe SGP-mutsen uit de provincie kraait er geen haan meer naar. Nou ja, ik dan, maar verder echt niemand. ‘Zwarte kleren, heavy metalmuziek en geweldadige shooters’ was ten tijde van Columbine Highschool al gedateerd, laat staan ruim elf jaar later.
We hebben het gezien in het Duitse Winnenden, we hebben het gezien bij Anders Breivik. Keer op keer wijzen wetenschappelijke onderzoeken uit: bullshit.

Is trouwens geen enkel onderzoek voor nodig ook. Iedereen die een blik werpt op de verkoopcijfers van populaire games als Battlefield en Call of Duty (CoD verkocht honderdduizenden exemplaren van de voorlaatste release, alleen al in Nederland) verwijst berichten als die van de PETA naar de prullenbak.  Anders hadden we honderdduizenden moordenaars rondlopen in ons land.

Get over it. Vroeger dacht men dat stoomtreinen mensen zouden onthoofden en koeien melkloos zouden achterlaten.  De straling van mobiele telefoons zou de genitaliën van de mannelijke helft van de bellende bevolking verschrompelen. Waarschijnlijk liep men zelfs in de tijd van Bach te verkondigen dat zijn herrie aan zou zetten tot onzedelijk gedrag.

De grote gemene deler is duidelijk. Niet snelle treinen, mobiele telefoons of het virtueel doodvermoorden van een terrorist of een rat, maar de bekrompen angst van mensen voor wat nieuws is waar we uiteindelijk aan kapot gaan.

We zouden immers ook kunnen zeggen dat PETA aanzet tot het opsluiten van naakte vrouwen in kleine kooien of roofmoord. Kap nou.

© Foto: Arturo de Albornoz